Czy szkoda?

Myślę, że byłaby to wielka szkoda, gdyby nieproste światy tworzyły, dopełniającą się wzajemnością, jednolitą, synergiczną i   r e a l n ą   całość, a słowa, myśli i dłonie, spotykały się, bez wplątywania się innych, obcych, a nie wymijały w próżni - przestrzeni bez powietrza, ale żeby do tego wszystkiego można było w każdej sekundzie dodawać, i dodawać, i dodawać, i dodawać... A tak, co?
Jedno wielkie   n i c   i nogi, zaplątane w pozrywane resztki nici, z pietyzmem i nadzieją rozciągane, postąpić kroku nie mogą, potykają się wśród porozrzucanych skorup tych kawałków duszy, które już wrócić do siebie nie umieją, dróg nie znajdując, bo te ślady, prowadzące ku sobie niegdyś, a będące fascynującym zaczątkiem ścieżki prowadzącej w tę samą stronę, dziś porosła trawa zapomnienia rozsiana wiatrem niechęci do samego siebie i tego, co mogłoby się stać tym jednym światem, a nie stało się, gdy nadeszła chwila tworzenia...